De opium tour

Na een bustocht van 3 uur zijn we op 4 november beland in Chiang rai, Chiang= stad, Rai= Koning dus de koningsstad.
Met de tuktuk zijn we naar een guesthouse gegaan, welliswaar hadden we een mailtje gestuurd naar ze maar daar hadden we geen antwoord op gekregen. Op goed geluk dus maar.

 Eigenlijk hoef je hier nergens te boeken, het stikt van de hotels en guesthouses in elke plaats, de eigenaar van ons vorige hotel waarschuwde ons voor de hoge prijzen, nou als je 10 euro voor een kamer met airco, fa, tv en een prive badkamer al veel vind dan is er hier ook nog keuze in hotels voor 2 euro maar dan heb je geen prive badkamer.

Na een rondje gelopen te hebben hebben we een keuze gemaakt uit de rondtochten die ze aanbieden. Het was even puzzelen maar uiteindelijk hebben we de knoop toch doorgehakt bij de, door ons meest vertrouwde aanbieder. we zouden de volgende ochtend met een busje opgehaald worden om 08.30 dat klopte niet helemaal want hij ( Harry maar zo noemen we ze allemaal) stond er om 08.15 al. we hadden het ontbijt net achter de kiezen. Ok op naar het busje, gewoon een klein 8 persoons busje en dat voor ons 2 en dat bleef zo. De gids, meneer Somporn, whats in a name, bleek een vriendelijke thais/ engels sprekende man te zijn, vaak een beetje moeilijk te verstaan en een beetje onduidelijk in zijn bewoordingen, waardoor we niet altijd duidelijkheid kregen over wat er nou precies aan de hand was. We vertrokken naar de Witte tempel, nou wit is hij zeker. je ogen doen pijn bij het zien van zoveel wit met spiegeltjes, de bouwer, of beter de opdrachtgever had, of heeft, daar waren we nog niet helemaal uit, ze niet alle 7 op een rijtje. zo heeft hij ook een gouden toilet laten bouwen waar je als gewone sterveling ook gewoon heen kunt gaan. de tuinen worden picobello bijgehouden en er ligt nergens maar dan ook nergens een papiertje op de grond.

 In de tempel was een schilder bezig de muren te beschilderen met de mooiste miniatuur schilderingetjes. de artist heeft een eigenaardige levenswijze waardoor hij dit zo kan maken. hij neemt geen opdrachten aan, je mag alleen doneren. helaas mochten we geen foto's nemen maar neem maar van mij aan dat als dit in het rijksmuseum zou hangen dit een hit zou zijn. grappig en vaak serieus te gelijk. hij had de mogelijkheid om 1 schilderij te verkopen aan de ambassade van China voor 45 miljoen bath, das ongeveer 1 miljoen euro, nou het hangt nog gewoon op z'n plaatsje in het museum dat bij de witte tempel ligt

.

Padong (long neck)

Hierna zijn we naar de "community off hill tribes"geweest. Dit zijn stammen die gevlucht zijn uit Birma en Laos. Ze leven nu in de omgeving van Chiang Rai. daar moesten we natuurlijk, na betaling van 300 bath, 2 dansen aanzien door mensen die er duidelijk geen zin in hadden maar ja omdat er betaald is bewegen we wel wat. het 3e volk is het meest interesant dat zijn de karen padong, beter bekend onder de naam langnekken, de vrouwen dragen daar ringen om hun nek zodat hun nek langer lijkt. het verhaal gaat dat het dragen van de ringen gedaan is om hen te beschermen tegen de beet van de tijger. Als ik tijger was zou ik mijn tanden daar ook niet aan wagen. Deze vrouwen zaten gewoon in het dorp mooi te zijn achter een weefgetouw of gewoon samen met hun kinderen.

 Wederom in het busje en daarna naar het "scorpion view point" vanaf een hoog punt kan je hier mooi over Mae Sal kijken, deze plaats vormt de grens tussen Birma ( myramar) en Thailand. De rivier de Maekong vormt de grens, de rivier is hier 20 meter breed en doorwaadbaar zodat de grens geen belemmering vormt tussen deze 2 landen. even later zijn we bij de grens wezen kijken. Ik ben eigenlijk wel benieuwd hoe moeilijk ze doen als je er gewoon over wil. de grenspost op Thais gebied ligt 30 meter terug en het leuke is dat je er langs heen kan lopen. hier liggen de onvermijdelijke winkeltjes en kraampjes, vergeet ik bijna dat we nog even afgezet werden bij een jadewinkel, natuurlijk hebben we zonder iets te kopen de winkel weer verlaten.

Op de noordelijkste punt van Thailand hebben we wel wat gekocht, het is toch leuk om een souvenier met een verhaal te hebben. In deze grensplaats hebben we ook onze lunch gedaan, tjonge wat is dat Thais lekker, een kruidige bouilon met daarna een soort van nasi, sate stokjes van kip met een stukje spek en pindasaus en een gebakken ei met lekkere dingen erin, glaasje water erbij en een mild scherpe saus en wij waren weer tevreden. Natuurlijk kon de echte "golde triangle"niet ontbreken en dat hebben we natuurlijk ook bezocht. een mooi uitkijkpunt over de 3 landen. waar de opium vroeger, en ook nu nog vrolijk verhandeld werd. Het opium museum gaf hiervan een mooi beeld met plaatsen waar het gemaakt werd tot aan hoe te gebruiken en dedaarbij behorende straffen als je gepakt wordt met dat spul. Ook hier was weer een winkeltje bij en hoe raar het ook klinkt hier kon je geen opium, hasj  of heroine kopen, raar hoor. Het hoogte punt was wel de longtail boot op de rivier, we zijn even bij Birma wezen kijken en daarna in volle vaart over naar Laos, dit deel is vrij te bezoeken en na het betalen van 20 Bath, kan je even vrij rondlopen op Laosiaans, of zoiets, grond gebied. Opvallend is het verschil in mentaliteit, zo netjes en beleefd als ze in Thailand, tot nu toe, zijn zo vuil en hebberig, give me bonbon, zijn ze daar.

 Na een cola zijn we 20 minuten later weer in het bootje gegaan en met mach 2 weer terug naar de auto. dit had beter iets langzamer kunnen zijn want de cola ging bruisend te werk in de maag van Bertine die, op het moment dat de gids en ik een tempel aan het bekijken waren, haar lunch van die middag even opnieuw bekeek en dus aan een thaise wc gaf, die over het algemeen redelijk tot behoorlijk schoon zijn. Plastic zakje mee en weer op weg, inmiddels was het al wat later geworden en we moesten nog een uur en 20 minuten. Harry heeft er daarna de sokken ingezet en heeft ons keurig weer bij het hotel afgezet. we nemen het kaartje mee want we kunnen hem van harte aanbevelen bij iedereen die deze trip wil gaan doen. verbazingwekkend kregen we nog een hand van hem wat zeer ongebruikelijk is hie.r meestal is het handen vouwen en "Kaponkap"wat oiets als hallo, goedendag betekend. Morgen gaan we terug naar Chiang Mai. Mai =Nieuw, en daar hebben we wel al een hotel uitgezocht alleen weten zij dat nog niet.

Laatste foto's

Reageren

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd

Hier overnachten wij

Orchids Guest House, Chiang Rai

Blijf op hoogte!

Wil je op de hoogte blijven van de belevenissen? Meld je aan voor de mailinglist

Eerdere reisverhalen

Reis blog, ook wel reis webblog genoemd, wordt mogelijk gemaakt door Around the Globe. "Ontmoetingsplek voor en door reizigers". Lees onze Disclaimer